Anam!
Gözlerindeki ben!
Yüreğimde deli çırpınışlar.
Her serzenişin başım gözüm üstüne,
Kabulüm bir fiske dokunuşun.
Ya saplantı
Ya adanış, hiç bilemedim.
İki ucunu bir araya getiremedim.
Oysa her son gibi, çoktan çözülen bağı;
Karındaşımla düğümleyemedim.
Daima mükemmel herkes,
Bir ben yetemedim.
Yetki birilerinde hep sorumlu benim.
İsyan etsemde hasıl herşeye...
Kimseye küfür etmedim.
Ne ümitlerle köklendin,
Dağını kaybettin yüksünmedin.
Göstermelik lutfa maruz kaldın;
Adına yazılmış şiirdeki gibi,
Bir kahve ricasından efendinin.
Ne zormuş babasız hayat!
Kocasız kadın rüzgarda bir yaprak.
Yönü belirsiz esintilere karşı;
Kah anne gözü kara,
Kimi zaman güdülü evlat...
7 AĞUSTOS 2026/ İZMİR
Kayıt Tarihi : 21.09.2026 13:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!