Kendime Güven Mesafesi

Bana çok güvenmeyin,
çünkü ben kendime bile
bazen mesafeli dururum.
İçimde öyle odalar var ki
anahtarı bende,
ama cesareti her zaman yok.

Herkessiz de yaparım,
bunu öğrendim.
Kalabalıklar içindeyken
en çok yalnız kalanlardan oldum.
Bir masada oturup
kimseye ait hissetmediğim
akşamlar biriktirdim cebimde.

Ben bir ara
kendimsiz bile yaşadım.
Adımı taşıdım
ama ruhumu kaybettim sokak aralarında.
Gülüşlerimi ödünç verdim,
suskunluğumu kendime sakladım.
Yaşadım dediler,
ben sadece hayatta kaldım.

Bana sözlerimi sormayın,
çok verdim,
karşılığını alamadım.
İnsan en çok
kendinden feragat edince
yorgun düşüyormuş,
bunu öğrendim geç bir vakitte.

Kırıldım evet,
ama gürültü yapmadım.
İçime çöktüm,
enkazımı kimseye göstermedim.
Çünkü bazı yaralar
anlatıldıkça küçülmez,
sadece kirlenir.

Ben düşmeyi de bilirim,
kalkmayı da.
Ama güvenmeyi
artık ölçerek yaparım.
Herkese değil,
her şeye hiç değil.

Bir zamanlar
kendimden bile vazgeçebilecek kadar
yorgundum.
Şimdi vazgeçtiğim tek şey
herkesi haklı çıkarma çabam.

Bana çok güvenmeyin,
çünkü ben
yeniden doğmayı da bilirim.
Sessizce giderim bazen,
ama dönersem
eskisi gibi olmam.

Ben kendimi kaybettim,
buldum,
yeniden inşa ettim.
Artık kimseye emanet değilim.
En tehlikeli tarafım bu belki de:
Kimsesizliğe alıştım,
ama kendime geri döndüm.