Kendime Gidiş Şiiri - Mustafa Çakır

Mustafa Çakır
40

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Kendime Gidiş

Kaçtır aldanıyorum sessizliğime
Bu son olsun diyorum her defasında
Yırtıldı yırtılacak boğazımdaki düğüm
Koptu kopacak hayat bağım
ne kadarını anlayabilirim bilmiyorum yaşamın.
Bilginlerde bilmiyorlar benim nasıl iyi olacağımı
uzun yolculuklara çıkmalıyım
serin rüzgarlar doldurmalı göğsümü.
.
Böylesi bir kalbe sahipsem çıkmamalıyım insan içine.
Yalnız dağlar ağırlamalı
Yalnız kalmış ırmaklarda sulamalıyım bedenimi,
Yalnız kırlar kucaklamalı serseri bedenimi.
Sesim ormanın iliklerinde boğulmalı
Yaprakların sesini ezberlemeliyim,
Köklerim derinlere inmeli,
Ruhumu toprak ana dindirmeli.
.
Bilinsin istemediğim ne varsa ipuçlarını yakmalı ,
Küllerini rüzgara emanet etmeliyim.
Acizsin kalbim
Zavallısın bir bilinmeyene rastlıyorsun eğiliyorsun
Sessizce bedenini terkediyor ruhun
anlamsızlaşıyorsun.
.
Nehrin kenarında oturuyor bir adam suyla konuşuyor..
Sen sen bilirmisin sessiz sessiz ağlamak nasıldır,
Sen sen bilirmisin için dolunca nasıl boşaltılır .
Sen sen bilirmisin istediğin yöne akmamayı.
Sen sen bilirmisin suskunluktaki çığlığı.
Sustu adam suskunluğu bitmemişti.
.
Rüzgara döndü .
Boşuna övünme rüzgar dağ yamaçlarını dövmek marifet değil.
Boşuna övünme rüzgar bomboş ovalarda
Ağaçları sallamak marifet değil.
Boş boş övünme rüzgar denizleri çıldırtmak marifet değil.
Boş boş övünme rüzgar esmediğin zaman hiç sin.
Söyle bana yüreğimdeki yangını söndürebilirmisin.
Ruhumu bedenimden ayırabilirmisin.
İçimdeki fırtınaya hükmedebilirmisin,
Boşuna övünme rüzgar sen bir hiç sin.

Mustafa Çakır
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!