Kendimden Uzak Şiiri - Hamit Atay

Kendimden Uzak

Yorgunum…
Hem de yılların taşıyamadığı kadar,
Bir gülüşün altında kaldı kalbim,
Bir suskunlukta kayboldum ben…

Kendimden uzaklaştım yavaşça,
Aynalarda tanıyamadım yüzümü,
Bir zamanlar ışık saçan gözlerim,
Şimdi hüzünle karanlığa dalıyor sessizce.

Bir yanım hâlâ seni arıyor sokaklarda,
Bir yanım çoktan vazgeçmiş her şeyden,
Ne giden anlaşıldı, ne kalan,
Ne de geride kalan ben…

Kendimden uzak bir yolun yolcusuyum,
Ne başlangıç belli, ne son,
Bir kelime düşüyor dudaklarımdan,
“Unutmak…” ama olmuyor, olmuyor.

Gecelerle konuşuyorum bazen,
Susuyor yıldızlar,
Ay bile yüzünü saklıyor benden,
Sanki gökyüzü bile benden gitmiş gibi…

Kendimden uzak bir ben kaldı geriye,
Bir fotoğrafta donmuş gülümseme,
Bir şiirde yarım kalmış cümle,
Bir kalpte bitmeyen bekleyiş…

Belki bir gün bulurum yeniden beni,
Rüzgârın getirdiği bir kokuda,
Ya da eski bir şarkının kıyısında…
Ama şimdilik,

Kendimden uzak,
Senden biraz daha uzağım…
Hamit Atay