Kendi Kıyıma Dönüş Şiiri - Efsun Bkr

Fırtınalar dindi, yorgun kanatlarımda ağır bir sızı,
Eski kırgınlıkların izi kalmış, solgun bir yüz yazısı.
Artık yükümü bırakıyorum, geçtiğim o dik yokuşta,
Bir vedadır bu; mutsuzluğa, o bitmek bilmeyen rüzgâra.

Ben neşeyi bir borç gibi değil, bir hak gibi seçiyorum,
Eski gölgelerin arasından, kendime doğru geçiyorum.
Huzur, bir misafir değil, artık bu evin asıl sahibi,
Gözlerimde parlayan o ışık, sabahın en taze şahidi.

Gülmek; dudaklarıma yakışan en eski, en tanıdık emanet,
Ruhumun bahçesinde çiçek açsın, bitsin artık bu kasavet.
Yoruldum evet, ama yıkılmadım; sadece durup dinlendim,
Şimdi hayatın kucağında, en huzurlu halimle benimsendim.