Kendi gölgeme konuğum

Tüm dertleri bir kenara bıraktım
ne kadar da çokmuşlar
sığacak yer kalmadı içimde
boş bir defterin koparılmış ilk sayfası gibiyim
o kadar temizdim
ve o kadar çabuk kirlendim…

Yapma deli gönlüm
dertli başıma kar mı yağdıracaksın şimdi?
ne çok kaptırmışım kendimi
bir kuru sevdaya
uçmuşum
uçurumun kenarındayım şimdi
üflesen düşerim
karanlıklar sevdasına.

Yine mi dert?
yine mi karanlık?
derinlerden geliyor içimin oflaması
bir cigara yaksam
sanki yok olacak her şey.

Bütün kapılar kitli
ama olur be
küçük bir sevda çığlığı yeter
çırılçıplak oluşumun hikâyesine
bir başlık olur belki.

“Kal” diyemem kimseye
karanlığıma bile.
Ben bile uzağım artık kendime
uzatsam elimi
elime sadece bir gölgem kalır
o da suskun
o da yorgun.

Uzatma artık dertlerimi
çık şu hayatımdan
yoksa bir ben kalacağım
kendi benliğimle
ve o da konuşmayacak benimle.