Kır da açan menekşe,
Suya nasıl hasretse.
Hasretim öyle sana,
Aşığım ben de sana.
Bahçede öten bülbül,
Hasretlik sevdanın tuzu,biberi,
Sevgiyi her zaman o tutar diri.
İnsan ara sıra hasret çekmeli,
Sevdiğinin değerini bilmeli.
Hasret çeken gönül,yarini arar,
Kusursuz insan arayan,
Yalnızlığa mahkum olur.
Elde olanı az görüp de,
Yetinmeyi bilmezsek biz.
Şükredeceğimiz yerde,
Yıllar geçmiş aradan,
Hiç farkına varmadan.
Aşk girdabına kapıldık,
Sağa sola savrulduk.
Hatıralar kaldı bize,
Belleğimizin zayıflığına,
Hatırlamanın imkansızlığına inansak ta.
Ara sıra yaşadıklarımızı hatırlar,
Pişmanlık vicdan azabı duyarız.
Her şey belleğimize gömülmüş,
Sanki özenle korunmuş.
Çalışma hevesi yoktur,
Helale gözleri toktur.
Çalmadan hiç duramazlar,
Haram yemeden doymazlar.
Ava çıkarlar da bazen,
Sorma dostum sorma,
İçimdeki yangınları,
Hiç dinmeyen sancıları,
Yaşadığım acıları,
Ruhumdaki isyanları,
Kalbimde akan lavları,
Bir ailenin bireyleri
Olduğu gibi kabul ederlerse birbirlerini
Herkes içinden geldiği gibi konuşur
Bireyler birbirine güler yüz gösterir.
Şakalaşırlar kırıcı olmadan
İstediklerini rahatça söylerler
Ayrılık acısını,
Dinmeyen sancısını.
Nereden bileceksin,
Sen gurbete düşmedin.
Kırar kanadın kolun,
Alay edilip yargılanmaktan,
Küçük düşürülmekten korkarsan.
Kendini hissetmezsin güvende.
Varlığını açmazsan kimseye,
Bu duygusal hallerin hiç biri,
Değildir çünkü güven verici,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!