Yoksul çırpınırken bir ekmek için,
Bizi duymayıp ta keyif çatan siz.
Adalet aradık yaşamak için,
Tüm kapıları bir bir çarpan siz…
Seçim yaklaşınca hatır soranlar,
O parti bu parti sor neyin nesi,
Cevap vermez ki kalın ensesi,
Bağırıp çağırır gür çıkar sesi,
Kaybetmiş özünü makam uğruna..!
Bu akşam mazinin esiiri oldum
Eski anıları andım ağladım
Diğilim bu günde dünde kayboldum
Ömrüme eyvahla yandım ağladım
İsyanım kuladır değildir O’na
Müslümansan eğer, Sadece dilde kalmamalı imanın; kul hakkının ağırlığını bilmelisin, Dokunmamalı elin akrabanın, komşunun, malına mülküne,
Çalmamalı kimseden bir hırka, rızık… Aşmamalı sınırları adaleti yıkıp geçmemeli.
Kibir zincirini kırmalısın; Dolu bir başak gibi eğilmeli başın, Gözlerin yolda kalmışı görmeli,
“Müslümansan“ eğer Sana tepeden bakmak yakışmaz. Menfaatin için incitmemelisin kimseleri. Çiçek açmalı geçtiğin sokaklar;
Yürüyüşün, gülüşün, sözün… Gölgen bile serinlik vermeli.
Güçlünün mazlumu ezdiği yerde,
Adalet çığlığı atsan ne fayda,
Zalimin gözüne indiyse perde,
Bütün kâinatı yaksan ne fayda...!
Unutmuş evladı, ana babayı,
Her gece uykusuz, sabaha erdim,
Sevdanın yüzünden, büyüktür derdim,
Belki döner diye, ümit ederdim,
Yoluna ömrümü, verdim ne oldu…
Ben eli koynunda kalanlardanım,
Nedir bu telaş nedir bu öfke,
Kafirle iş tutar hale geldiniz.
Ne sözünüz doğru ne de özünüz,
Bu güzel vatana nerden geldiniz..
Etrafa salyalı zehir saçtınız,
Gençlerin aşına zehir kattınız,
Gönül tahtımda bülbüller öter,
Bir yara aldım ölümden beter,
Yaralı gönül hep çile çeker,
Doğmayan güneşi neyleyim artık..!
Çileler sırtımda ağır bir küfe,
Yağmur yağar sel olur ’oy
Akar dere aşağı,
Boyun eğmez kimseye’da
Bu Oflunun uşağı..!
Martı sesi karişti,
Dalga vuran taşlara,
Trabzon’un geneli,
Biz Ofluları sevmez,
Habu bizum uşaklar,
Kimseye boyun eğmez.!
Of’umuz bir marka dur,
Yoktur bir yerde eşi,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!