Kelebekler uçuyordu
Konuyordu dert yüklü çiçeklere
Azimliydi çiçekler fakat
Boynunu bükenler vardı
Hep insanların mı boynu bükük olurdu
Vardı elbet bir derdi
Rüzgar eserdi
Sarsardı o ince yapraklarını
Tıpkı bizim hasret rüzgarları gibi
Karşısında dururdu sevdiği
Ulaşamazdı bizim gibi
Habercileri vardı kelebekle
Bir şeyler söylerdi sevdiğine
Göz görmeyince gönül katlanırdı
Göz görünce peki?
Kayıt Tarihi : 28.05.2021 11:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!