Kelebek Şiiri - Gece Gözlü

Kelebek

​Kokunla uyanır derviş sabrı koza,
Sessizce soyunur ruhum karanlığa.
Bir dokunuşunla çatladı kabuk,
Ne zaman uç desem, içimde bir boşluk.

​Sen bir yaz akşamının en hüzünlü rengi,
Ben o rengi ömrüne mühürleyen deli.
Kanatlarımda teninin ıssız tuzu,
Göğsümde saklıyorum bu ezeli arzuyu.

​Biliyorum, ömrümüz bir nefesten ibaret,
Bir cümbüşü, bir ebedi emanet.
Gün batar, biter bu deli metcezir,
İstiyorum ki son nefesim seninle devrilsin.

​bak aşk; bir kelebeğin kanat çırpışında,
Kendi ateşine koşmasıdır en sonunda.
Bir günlük ömürmüş, kimin umrunda?
Ben sende öldüm, sen kal sol tarafımda.

​Zaman dediğin üç saniyelik bir melodi,
Yarım kalan bir masal, eski bir veda mı?
Gözlerinle çizdim göğün sınırlarını,
Sensizlik bir uçurum, sen ise son adımım.

​Şimdi toz oldu rengarenk masallarımız,
Rüzgara karıştı dağılan tozlarımız.
Adını soludum, bitti bu kısa menzil,
Bilirim ki toprağa düşen her kelebek asil.

​Ağlama arkamdan, yas tutmasın rüzgar da,
Biz göğe yazıldık bir nisan akşamında.
Ömür dedikleri bir kelebek ömrü kadar kısa,
Ama aşk... Bak, o mühürlü sonsuzluğa.