Kelebek Şiiri - Ayşe Uçar

kalubeladan beri dağ taş dememem yürürüm
üzerimde yırtık cepken sağı solu yamalı
sırtımda kıl heybem içi boş dibi delik
nalınlarımda eski zaman gün tıkırtısı
kollarım kırık s e m a z e n pervanesi
yanar yanar varır k o r a düşer
k e l e b e k

ellerim kuru zambak
kuru gül kokusu

menzile yola giderim yol uzadıkça uzar
yürüdükçe bilirim aşınmaz a ş ı l m a z yollar
gece bitmez gün aymaz
perişanım düşkünüm
a ş k ı n çerağında

ağlaya ağlaya erişilir mi varılır mı ?
v u s l a t kapısına

omuzumda iki çift beyaz göğercin
gözleri göğe çevrili kırmızı mercan y a n d ı m Allah!
göğümde yanar gündüz güneşim kaldır gözümdeki perdeyi hu!
gece aydınlığım p ü r-ü nur m a h çok geç uyandım a f f e t Allah!
kalbimde usul usul kanar y a ş
dilimde sabır
yok asla k a h ı r
y a- hak!

yorsun beni dağlar taşlar y o r s u n a ş k
yaksın yıksın beni s e n s i z yokluk
yorsun sıkıntılar yorsun dertler
yorsun beni kalbim
kırılsın t a k a t i m
yollarına

s ü r ü n s ü n aşkınla kalbim
a ş k la şevkle yıkansın ruhum
yollarına h e b a d ı r
bu c a n

şıvkınlansın nazlı s e v d a n ı n başağı
sarsın bedeni ruhu ışığı
en derinlerde sızlayan ey!
kalbi nûr-ı aynım ey!
gözleri a m a n zihin

yorgunum üzerime sonsuz ummandan
dökülen ışığın harelerinden kör oldum n a ç a r ı m ey!
ey! a z a m e t sahibi yüce Rabbim aydınlat arıt beni
affet! günahlarımı affet ! kapına kul köle
bu m e c z u p bu divane

ey! kusursuzluktan a z a d e sızılı dilim
essin sam rüzgârları savrul toza dön
çarpsın poyrazlar küle dön yana yana
sabaha akşama hiç susma gözlerim
edayla işveyle hüzünle döküleyim
nazla niyazla kuşlar gibi şakıyarak
varayım divanına yüz koyayım
kovma beni dergâhından
kovma aciz kulunu
yâr -yâren
kapından

kollarım kırık s e m a z e n pervanesi
yanar yanar varır k o r a düşer
k e l e b e k

-lâ ilâhe illallah- lâ ilâhe illallah
-lâ ilâhe illallah

203202605:24