Kazağın Ucu Şiiri - Şiir Metafizik

Siyah tablo
içinde bir çift mavi göz
hayatın ırmağı
gözlerimdeki yaşların şelalesi

yavrum
üşüyorsun kavurucu sıcakta
titriyorsun ölüm meleğinin rüzgarında
yabancılığım kendime
şehre yeni gelen biri gibi

kalbimde yeşerdi yumuşak çimler
öldüğüme inandıktan sonra
ihanetim bildiklerime
bildiklerim merkep sandığında

iki kokuyu unutmaz oldum
annemin ıslak süpürgesi
öğle vaktinin serin çimentosunda
bebeklerin hamur kokusu
bunca yıl nasıl sürdü teninde

elinde ince bir hançer
öldürsen gam yemem
gözlerine bakıp ah demem
sessizliğin fırtına nişanesi
balkonların sarkık saçlarında

tabutum çok karanlık
köyümün mezarlığında
haşereler sızdı kenarlardan
rahat uyku...
horoz ezanlarıyla

baksana
imam beni bilip bilmediği soruyor
tanımadığını haykırmalı mıydın
çürümüş kavak yapraklarında
düşen kar kristallerinde
sildin mi buğulu gözlerimi
kazağının ucuyla?