Kayıp Adalet.! Şiiri - Kemal Hacıismaiıoğlu

Mâ su mu hapsedip, suçluyu salan,
Zengine gerçekçi, fakire yaban,
Adalet mülkünün, temeli sanan,
Garibin hakkını yiyen hadsizler..!

Bozuldu mizanın, ayarı tutmaz,
Gücün yok ise, kimseler takmaz,
Mazlumun sesini, duyanlar çıkmaz,
Fakirin hakkını, yedi hadsizler..!

Kararlar verirken, tipine bakan,
Güçlüyü koruyup, fakiri yakan,
Pişkin bakışlarla, ardından bakan,
Şu bozuk düzene, uyan hadsizler..!

Görevin hakkını, verenler candır,
Hükmü suçsuzun, lehine kaldır,
Vicdanın sesine, kulak tıkayıp,
Torpil mührünü, vuran hadsizler..!

Adalet boğulmuş, susuz derede,
Saraylar yükselir, ruhsatsız yerde,
Dar ağacını kurup, bekleyip,
Mazlumun yolunu, kesen hadsizler..!

Yetkisi elinde, hükümler veren,
Altın kadehleri, doldurup içen,
Cüzdanı dolar, kendinden geçen,
Vicdandan yoksun, gezen hadsizler.!

Kanunlar kitapta, düzene uymaz,
Siyaset el atar, anlamı kalmaz,
Yandaşı alkışlar, ne diye sormaz,
Fırsatlar peşinde, koşan hadsizler..!

Kürsüde oturur, bol sözler atar,
Makam hırsıyla, herkese çatar,
Adalet dedin mi, ayağa kalkan,
Menfaat peşin de, koşan hadsizler..!