Kavuşulmamış Vatan Şiiri - Öznur Tali

KAVUŞULMAMIŞ VATAN
​Gözlerimi kapattığımda hissettiğim o şefkat,
Uzak bir iklimden sarılmak gibi aslında;
Sessiz, kimsesiz ama sahici.
Sen, suyun kıyısında aldığım o ilk nefes,
Kalbimin hem menzili, hem en aşılmaz uçurumu.
​Zamanın parmak uçlarından sızarken hatıran,
Ruhumun ıssız limanına bir tek sen vurdun.
Dokunmak değil bu; bir varoluş sancısı,
Ben seni, hiç kavuşulmamış bir vatan gibi sevdim.
​Şimdi sükût, en derunî lisanımız olsun,
Kelimeler çekilsin, varsın harfler uyusun.
Adın geçtiği an, içimdeki o kör uçurum,
Senin şefkatinle, uçsuz bucaksız bir göğe dönsün.
04 01 2026