Katrina Şiiri - Tolga Aşkın Aray

Dudaktan çıkan bir küçük söz nasıl olur kasırgaya dönüşür?
Nasıl yıkar bir şehri,
Ben meltem esintisinde tebessümle serinlerken?
Sen Katrina,
Sen Galiçya'nın, Katalanya’nın, Kastilya’nın arasında bir İngiliz adacığısın
Sen,
Franko’nun kirli sokağından üşüyerek geçen kadın.
Bir yabancının içi kavruluyordu
Saçların savrulurken.

Aramıza telleri çekenler,
Bunca duvarı örenler bizim komşumuz,
Arkadaşımız, kardeşimiz.
Bunca engel;
ayrılık ve düşmanlık için neden yaratmış hepimize.
Savaşmak kaçınılmazsa dövüşelim,
Seçimse hepimiz ölelim
O dirsekleri nasırlaşmış askerin elinden tüfeğini alalım.
Bir rüzgar gibi dilediği ülkeye girebilmeli insan
Senin için kapalı tek bir şehir bile tutsaklıksa eğer
Neye yarar, dünyanın geri kalanında dolaşmak?
Öyleyse sınırları kaldıralım.

Sınır dediğin;
İki beden arasına girmiş onlarca ülke, yüzlerce şehir.
Sarılmak yetecekse kollarımız açık,
Kollarımız açık herkese sarılmaya,
Ülkemden içeri ilk sen gir.
Marsilya’da bir Cezayirli’yle şarkı söyle,
Ülkende bir Hintli’nin dükkanından ekmek al
Kudüs’te Müslüman ol, dünya savaşında Musevi
Tarihin dilediğin yerinde kendine yer bul.

Tıpkı
Madrid, Barselona
ve sıcak kaldırımlarıyla Valensiya’nın ortasında İstanbul kalmak gibidir;
Ortadoğu’da İngiliz olmak
Kaçak, ürkek ve meraklı
Bir ülkeyi bir kıtaya sığdırmak!
Sanki sevişmek Katrina,
Sanki hiç tanımadığın biriyle ilk kez sevişmek!
O herkes için ortak dili kullanıp
Hastalıklara, yaralanmalara, kaybolmaya aldırmadan her bir sokağına dek.
Özümüzde aynı olduğumuzu bilmekten korkmadan
Yeni yollarda yürümek!

Önyargılara hapsolduysak tünel kazmalı,
Öteki tarafta bir özgürlük,
Bir aşk,
Bir başkaldırı…
Rüzgar gibi tutulmazlığın.
Hiç ülkemden dışarı çıkmadım ki ben
Ve sen Katrina,
Beyaz tenine İspanyol kırmızısı kondurarak
O hiç gitmediğim ülkede bana tutsaklık veren kadın.