Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Bugün sabahın serin rüzgârlarını karşıladım kimsesizliğim ve ötemdeki çaresizliğimle. Özgürlüğümü süt beyazı bulutların masumluğuna emanet ettim, elem çeken gönlüm ve acınası bahtımla. İçten içe masum gözyaşlarım hüzünlü umutlarımın ırmağı oldu. Karanlıktan kat kat semadaki ışıklara bakan gözlerim, arşın derinliklerinden yoktan var edene teslim olan gönlüm. Ve geride gözlerim görmese de, ellerim dokunmasa da hayatın hakiki gül bahçelerine, derin yalnızlığımda hergün bir rüyadan sahici kaderin tecellisine inanmak bizimkisi.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta