Daha sabah uyandığımda hissetmiştim,
Bugünün kasvetli olacağını.
Her yeni günle beraber, yüreğimde doğan güneş,
Küsmüş gibiydi bana.
Umudun kıpırtısı yoktu ruhumda.
Her uyanışımda kokladığım fesleğen,
Artık fesleğen kokmuyordu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta