Kaşgar'daki Yerküresi Şiiri - Adil Tuniyaz

4. KUŞLAR

Vatansız kuşlar,
Mevsimlere Vatan der ağlar...
...

İster dur Paris'in güzeli ile,
Yine de kendinin değildir gülmen,
Özlersin nem edip el mendilini,
Vatanda derdin de kendi derdindi,
Vatanda hasretin de kendi dilinden.

Milyoner olsan da yine de yerli -
Dilenci önünde kulüben de yok
Herkes bakabilir gözüne soğuk.

İstersen şarap iç altın kadehte
Bir köpük çıkıyor kadeh yüzüne
Bak, üzerinde yazılı biricik 'Vatan! '

Berlin semasında görürsün her gece,
Bütün yıldızlardan Uygur gözüzü.
Mukaddes Meryem Ana klisesi de
Görünür büyüdüğün dar sokağında -
küçücük bir mescid, Uygurun yapan

Haccedip Mekke'ye gitsen eğer de
Sanırsın tanrı kalmış memleketinde.
Eğer cehennemde olsa da Vatan
Ebed mühacirsin Cennet'e de sen

Vatan, ah Vatan...
Güzeldir her şeyin, her şeyin senin
Cevherdir, elmadır, kokulu güldür
Vatan sahrsasında gördüğün tezek.
İsa'dır, Musa'dır yurdun adamı,
Yat elde akraba da olmaz dosta denk.

Vatanda yabancı bir çocuk eğer
Koşarak geçmiştiyse bir gün önünden
Yüz yıl geçse de çıkmaz beyninden.

Sövmüştüyse seni birisi
Öz yurdunda, Öz vatanda, Öz...
Bulamazsın dünyada şimdi
Şundan daha güzel tek bir söz

Şiirlerini okursun bazen
Gazetede Paz ya Tagor'un
Tat veremez sana o kılce
Vatanında sade manice.

Geldiğinde ölüm meleği,
Deste yapıp ölüm gülünden.
Sen kendine dokursun kefen
Vatandaki hayallerinden.

Yat toprağa gömüldüğün an
Gömülecek kalbine vatan.

Her özlerken Can Kaşgar'ını
Gurbetteki Uygur muhacir
Mektubunu böyle bitirir...