Karsambaç (kar helvası)

İlk yağan kar yenmez derler,
şehrin bütün dumanını,
bacaların iç çekişini taşır içinde.
Gökyüzü bile önce kirini silker yere.
En iyisi beklemektir,
üçüncü karı, dördüncü karı…
Biraz arınmış, biraz çocuk kalmış olanı.
Kırsala düşeni toplamak,
elini toprağın soğuk kalbine uzatır gibi.
Kar ne zaman tatlı olur bilir misin?
Üzerine bal dökülünce değil sadece,
pekmezle karardığında,
karamel gibi ağır ağır eridiğinde,
çikolata değince dudağına.
Asıl tat,
annenin avucunda yoğrulunca gelir.
Bir tasın içinde çocukluğun karışır karla,
kaşığın ucunda kışın masumiyeti.
Karsambaçtır bu,
kar helvasıdır…
Soğuğun içinden çıkan sıcak bir hatıra.
Yiyince dişlerin değil,
geçmişin üşür biraz.
Ve anlarsın,
bazı tatlar şekerden değil,
hatıradan tatlıdır.