Kardelen Çiçeğim Şiiri - Özer Baba

Benim dünyam kara kış, deli bir poyraz olup savrulurken,
Güneşin bile bana sırtını dönmüş iken zemheri ayazında,
Ümitlerimin tükendiği yerde, sessizce ölümü beklerken, sen çıka geldin be,
Bembeyaz bir melek misali.
Bana can oldun nefes oldun
Bunu bana yapmayacaktın, kardelen çiçeğim.

Kar, fırtınalı deli boran iken benim hayatım,
İlkbahara, yaza kalmadı inancım.
Gündüzüm soğuk, gecemdir ayaz, bozkurdun uluyuşundadır yaram, azar.
Haktan bana verilmiştir bu karar, eyvallah eyvallah derim başım üstüne, boynum kıldan ince beklerim beklerim senden gelecek olan ölümü
Bunu bana yapmayacaktın, kardelen çiçeğim.

Taşı, toprağı, karı, kışı deldin, gösterdin o sümbül boyunu.
Güneşle dost oldun, sırdaş oldun. Meydan okudunuz karanlığa ve kara kışa.
Bana sen şimdi ümit oldun, hasret oldun. Yangın yeri ettin karanlık hayallerimi beeh.
Bunu bana yapmayacaktın, kardelen çiçeğim.

Biliyorum, sen Hakk'tan bana gelen bir lütufsun, nurgülüm.
Nurunla aydınlat bu karanlık dünyamı, güllerinle süsle acıyan derin yaramı.
Bir ümit doğdu şu yaşlı, hasta gönlüme; şifam da, ilacım da sen oldun.
Allah kahretsin! Allah kahretsin ki tahammülüm kalmadı artık yalnızlığa.
Tutunduğum tek dalım, hayalim, gecem, gündüzüm, ömrüm sen oldun be!
Bunu bana yapmayacaktın, kardelen çiçeğim.