Karborandı Kalbim Şiiri - Hamit Atay

KARBORANDI KALBİM

Karborandı kalbim…
Yandı, kavruldu, soğumadı bir türlü,
Bir kıvılcım yetti —
Sana değen o son bakış gibi…

Küllerim arasında kaldı sözlerin,
Her biri bir kıymık şimdi,
Elimi uzatsam kanıyor içim,
Yine de tutuyorum seni,

Tutmasam düşerim bilirim.
Karborandı kalbim…
Ne su söndürür artık,
Ne dua serinletir bu yanığı.

Bir aşkın sıcaklığı değil bu,
Bir ihanetin aleviyle pişmiş yürek bu.
Zaman geçtikçe sertleşiyor içim,
Dokunan yanıyor,

Yaklaşan kaçıyor…
Benim kalbim artık demirle karışık,
Ne tam taş, ne tam insan.
Sözlerim duman,

Suskunluğum kor,
Yüzümde bir maske gibi yorgunluk.
Bir ben bilirim içimdeki yangını,
Bir de sustuğum geceler…

Karborandı kalbim…
İçine sen düştün, ben kaldım.
Ateşinle yandım, küllerinle üşüdüm.
Bir yandan seni affeder gibi,

Bir yandan kendimi affedemem hâlâ.
Artık aşkın adını anmam kolay kolay,
Korkarım,
Bir daha biri severse beni,

Kalbim parçalanır, toz olur diye.
Karborandı kalbim…
Ama hâlâ atıyor inadına,
Belki hâlâ seviyor,

Belki hâlâ umut ediyor,
Kim bilir…
Hamit Atay