Karavelam Şiiri - Şamil Kasbolat

Birisini bekliyordu epey uzaktan,
Dünya dışı bir adada mahsur kalmıştı sanki,
Tüm ölü yıldızlara seslendi ücradan,
Doğmamıştı gün, sönmemişti gökyüzünün taneleri.

Çok bir şey beklemiyordu hayattan,
Bilenmiş bir kılıçtan keskindi mavi gözleri,
Vurdu beni sormadan ve hiç de utanmadan,
Düşünürken onu, sönmüyordu içimdeki gençlik ateşi.

Sonunda karavelam gözüktü ufuklardan,
Yelkenler fora almaya gidiyorum masum katilimi,
Yolum uzun ama değecek hiç yoktan,
Yaşlansam da vereceğim ona en değerli saatlerimi.