Karanlık Şiiri - Gülşen Tosun

Gökyüzünde yankılanır sessizliğin çığlığı
Bir sen bilirsin, bir ben, bir de...
Sisli mahzenlerin karanlık koridorları

Gözlerinde yanan ayrılık ateşi
Volkan gibi püskürür, coşar içimden
Bir umut, belki bir gün, dönersin selvi

Karanlık, gecenin yıldızlarıyla dolu
Parlıyor... Kalbimdeki gibi, sen sanki
Yıldızlar dayanamayıp taşıyor, yitiriyor umudu

Gecenin sonu sabahla gelir daima
Ve gün doğar penceremden, ağır ağır
Sensiz belkilerden, aydınlık yarınlara