Karanlık Şiiri - Halim Taha Daş

Uzun karanlıktan doğmadı mı güneş,
Bir zaman sen miydin dipsiz kuyuda?
Çıkılan bu yollardan var mıydı dönüş,
Uyan artık Âti, daldığın uykudan.

Dönmeden olur mu hiç yâre varış,
Gül gamzende vereyim bin ömür.
Kaç asırdır bitmedi mi bu yakarış,
O olmadan artık atmaz bu gönül.

kubbe gökçe artık her bakışımda,
bağladı kalbimi her bakışıyla.
aşkın sırrı gizlidir yakışında,
Mecnun’u arayan Âti’ye dönsün.

Sen varsın artık, bu mesele benim;
Unutma, kalbinin üstünde elim.
Olduğum her yer tahtındır senin,
Sana bakan herkes Âti’yi görsün.

Yokken Rabbim verdi bana seni,
Kün dedi ve artık var etti beni.
Durgun çöl gibi gönlümün yeri,
Çağlayan ırmaklar Âti’yle sönsün.

Uzun karanlıktan doğmadı mı güneş,
Bir zaman sen miydin dipsiz kuyuda?
Çıkılan bu yollardan var mıydı dönüş,
Uyan artık Âti, daldığın uykudan.

Dönmeden olur mu hiç yâre varış,
Gül gamzende vereyim bin ömür.
Kaç asırdır bitmedi mi bu yakarış,
O olmadan artık atmaz bu gönül.

kubbe gökçe artık her bakışımda,
bağladı kalbimi her bakışıyla.
aşkın sırrı gizlidir yakışında,
Mecnun’u arayan Âti’ye dönsün.

Sen varsın artık, bu mesele benim;
Unutma, kalbinin üstünde elim.
Olduğum her yer tahtındır senin,
Sana bakan herkes Âti’yi görsün.

Yokken Rabbim verdi bana seni,
Kün dedi ve artık var etti beni.
Durgun çöl gibi gönlümün yeri,
Çağlayan ırmaklar Âti’yle sönsün.