Hayat boyu ümitlerin peşinde koşmaktan,
Göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor zaman.
Benliğimi kaplayan bu karamsarlıktan,
Sessizce kurtulmak istedim bir an...
İdama giden bir adam gibi çaresiz olan,
Gökyüzündeki melekler gibi, kanatsız uçsam,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta