Karabasan(2) Şiiri - Kemal Tekir

KARABASAN
Ağalar, şeyhler, şıhlar,
Sömürgenler, asalaklar.
Akbabalar ülkemize,
Çökmüş karabasan onlar.

Ülkenin topraklarını,
Parsel parsel satıyorlar.
Emekçiyi modern köle,
Uşak gibi görüyorlar.

İktidar sermayedarı,
Her konuda korur, kollar.
Yoksuldan zengine doğru,
Servet aktarımı yapar.

Halkın alın teri gider,
Rantçıların kasasına.
Emekçinin hakkı yenir,
Zenginlerin sofrasında.

Adalet terazisinde,
Hak yerine güç tartılır.
Liyakatlinin yerine,
Dostlar makama taşınır.

İktdar dayatmalarla,
Suskunluğu düzen sanır.
Millet sustukça kendini,
Sonsuza dek güçlü sanır.

Gün gelir sabırlar taşar,
Halkım zincirleri kırar.
Karanlıkların bağrından
Özgürlük güneşi doğar.

Ne ağaya ne şeyhe kul,
Ne de kula kulluk eder.
Halkçı, hakça bir düzeni,
Elleriyle inşa eder.

Üreten hakkını alır,
Emekçinin yüzü güler.
Adalet, hukuk, liyakat,
Devletin temeli olur.

Temiz toplum, siyaset,
Vicdan olur her yürekte.
Halkın, milli iradesi,
Geçerli halkçı düzende.

Karabasan dağılacak,
Gün doğacak yurdumuza.
Hak, adalet, özgürlükle,
Bahar gelir halkımıza.

Korku değil umut biziz,
Zalime boyun eğmeyiz
Halkın hakkı, halkın sesi,
Hakça düzen için biziz.

Kemal Tekir
Halkın sesi