Ne ana ne baba ne can ne kardeş
Hiç kimsesi yoktu yoluna bakan
Bir kara sevdaya gönül vermişti
Gözleri dolardı gördüğü zaman
Her akşam kahvede aynı köşede
Oturup sazıyla türkü söylerdi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hazin bir hikaye dostum..Ben aslında pozitif düşün tarzını işleyen şiirlerden hoşlanırım ama bunuda sevdim..yüreğine sağlık.Rıfat Gürsoy
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta