Kar Yağdı Dağlarıma Şiiri - Hamit Atay

KAR YAĞDI DAĞLARIMA

Kar yağdı dağlarıma bu gece,
Öyle sessiz, öyle ağır…
Sanki gökyüzü bile konuşmaktan vazgeçti,
Beyaz bir suskunluk örttü içimi.
Yollar kapandı, izler silindi,
Gidenin dönüşü zor artık.
Kar yağdı dağlarıma,
Çocukluğum üşüdü,
Yarım kalan sevdalarım titredi.
Bir zamanlar bahar sandığım yüzler
Soğuk birer hatıraya dönüştü,
Adını anmadığım her şey
Bembeyaz bir yalnızlığa gömüldü.
Ben bu dağlarda çok bekledim,
Bir ses, bir haber, bir dönüş ümidi…
Her kar tanesinde adını aradım,
Her sessizlikte kalbimi dinledim.
Meğer beklemek de bir ömürmüş,
Ve insan en çok kendine geç kalırmış.
Kar yağdı dağlarıma,
Dost bildiklerim yollarını kaybetti,
Yanındayım diyenler ilk fırtınada gitti.
Ben kaldım, bir de suskunluğum,
Bir de kalemim…
Şiirlerim sardı üşüyen yanlarımı,
Onlar hiç terk etmedi beni.
Artık bilirim,
Her beyaz masum değildir,
Her gülüş sıcak değildir.
Bazı insanlar kış gibidir üstad,
Girer hayatına,
Her şeyi dondurur
Ve gider.
Kar yağdı dağlarıma bu gece,
Ama ben üşümedim.
Çünkü öğrendim,
Yalnızlık da insanı olgunlaştırır.
Her kar, bir direniştir aslında,
Her soğuk, yeni bir güç saklar içinde.
Gün doğacak elbet,
Bu dağlar yine benim olacak.
Kar eriyecek,
Ama ben erimeyeceğim.
Çünkü bu yürek,
Kışı da gördü,
İhaneti de…
Ve hâlâ ayakta.
Kar yağdı dağlarıma,
Varsın yağsın…
Ben baharı içimde büyüttüm.
Hamit Atay