Kar yağar, insan üşür.
Ben yürürüm, ellerim cebimde.
Birtakım düşünceler üşüşür
başıma ve yalnızlık büyür de
büyür gözlerimde.
Sonra içimdeki ölür.
Kar yağar, insan üşür.
Kar yağar, insan üşür.
Evsizler ne hâldedir?
Kim bilebilir?
Ve insan düşünür:
Sokakta kalmışlar;
insanlar ve hayvanlar
ne hâldedir?
Kar yağar, insan üşür.
Kar yağar, herkes üşür…
Kayıt Tarihi : 6.10.2026 13:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!