Kapımı Çalın Şiiri - Serpil Saygun

Herşey hayallerimden çok uzak, geçmişte yaşananlarda takılı kaldı.
Bir geri gelebilse geçen yıllar işte o zaman
Çocuk olacağım, hem de doyasıya çocuk, utanmadan İstersem burnumu sileceğim,
İstediğim kadar çığlık atıp hoplayıp zıplayacağım, yeri gelecek önlüğüm yırtık,
Ayakkabım delik, çamur ve pislik içinde geleceğim ama çocuk olacağım.

Yalnızca kendi kahkalarım gelecek kulaklarıma
Uzaklardan duyduğum acılar doldurmayacak benliğimi
Yanmayacak yüreğim acılarla, kaybolmayacak benliğim iki yüzlülükte riyalarda
Büyümek canımı acıtıyor, büyümek benden çok şeyi alıp götürüyor.
Ben benliğimi, ben hayatımı ben geçmişimi istiyorum.

Uzun yıllar yalnız yaşadım, kapımın çalınmasıydı arzu ettiğim.
Benim bir kapım olmadı hiç, rüzgar almayan bir kuytuluktu adresim.
Yazlar çok güzel geçerdi, sıcaktı hava üşümüyordum örtünmüyordum,
Kışlar acımasız soğuk ve dondurucuydu ama ben yine de hayattaydım.
Belki derdim bu sene değişecek kaderim.

Üstümdeki çatı kalın bir muşamba, duvarlarım ise eski diye atılan halı yada kilimlerdi,
Beğenilmeyen yorganlar, kap kacak, yastıklar, şişeler, bir iki bardak,
Yine de benimdi bütün bunlar, ama ben yine de kapım çalınsın isterdim.
Niye demiştim bütün bunlar niye ben mi fazla gelmiştim bu dünyaya.
Boşa biliyorum çığlığım sesimi duyan yok ki.

Yine de hayata sımsıkı tutunacağım, biliyorum ki bir yerlerde ben de varım,
Biliyorum ki şanslıyım çünkü yaşıyorum.
Dünyayı herkes gibi ben de birileriyle paylaşıyorum.
Bizlerin var olduğunu bilin bizler de sizin kadar bir şeyler hak ediyoruzdur,
Ama ne düşünürseniz düşünün hakkımızda ben yine de kapımın çalınmasını istiyorum.