Hicrân değil bu, yalnız bir fasl-ı muvakkattır, yârim,
Lâkin sensiz geçen dem, gönülde kıyamettir, yârim.
Bir karar ettik ki âh, vuslatı incitmesin,
Lâkin kalbe sor ki yokluğun nicedir, yârim.
Firkatinle târumâr oldu dil-i bî-çârem,
Ne sabr kaldı ne metâ‘, yandı bütün diyâram.
Gittin de perîşân eyledin hâl-i vücûdum,
Hicrân bana mahsûs imiş, yağma edildi varam.
Sensiz gurbet olur mâlûm diyârım dahi bugün,
En bildiğim mekânda bile garîbim bugün.
Yollar aşinâ değil, taşlar tanış değil artık,
Her köşe senle başlar, sensiz biter bugün.
Bir vakit kalbinde aşkım idi pâk bir bahâr,
Şimdi o yerde eser hayâl kırıklığı, âh u zâr.
Ne oldu da gülşen olan sinen oldu böyle hâzân,
Hangi rüzgâr savurdu o inancı, o i‘tikâr?
İbtidâ nûr idin ey yâr, gecem safâ buldu,
Doğdun da karanlık gönlümde mâhım tamam oldu.
Hilâl iken tebessüm, bir va‘d idin ufukta,
Büyüdün ağır ağır, sabrım sana ram oldu.
Görünmezsin bu şeb ey yâr, semâda kaldı karâram,
Yokluğun istîlâ etti sînemi, karardı diyâram.
Ne hilâl yüzünde peydâ, ne bedr olur nişânın,
Siyâh bir sır gibi saklı, sana bağlandı varam.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!