Kandiller Şiiri - Yücel Özkü

KANDİLLER
Şehrin sokaklarında bir bir sönen ışıkları nerden bileceksin,
Akşam inerken bağrımda gurûb eden güneşi?
Ben, hicran çölünde susuz bir Mecnun misali,
Her köşe başında adını arar, kül olurum.

Kaldırımlar sırdaşım, rüzgâr ahvalimdir,
Kirpiklerimde şebnem diye biriken gözyaşıdır.
Neonlar kandil sanılır bu fanî âlemde,
Oysa gönlümde pervâne olmuş bir ateş yanar.

Kaybolan ışıklar var ya bu şehrin sokaklarında,
Onlar bir vakit gül sandığım ellerindi.
Şimdi bülbül susmuş, gül solmuş bahçemde;
Gecem Leylâ, ben ise sabahsız bir seherim.

Yücel ÖZKÜ
22 Şubat 2026/20:02