Kanayan Yaram Şiiri - Bekir Bayar

Şefkatine sığındım dedim
Avuçlarında tuz ile geldin yarama
Sarmayacaksan eğer
Ne olur bir yara da sen açıp kanama
Gözlerinde kayboldum dedim
Ben seni bende bulurum dedin
Bilmediğim bir alemde yalın ayak yarı çıplak bırakıp gittin
Nefesinde ısındım dedim
Sararım pamuklara da üşütmem seni dedin
Zemheri ayazda tir tir titriyor şimdi bedenim
Yüzünde baharları gördüm dedim
Gel ben yedi iklim dört mevsimim dedin
Hasret kaldığım baharları kar boran eyledin
Kokunla mest oldum dedim
Ben cennetten bir bahçeyim dedin
En kör karanlığına mahkum ettin sensizlik cehenneminin
Zülfünün teline türküler yaktım dedim
Söyle beni en sevdiğin şarkıyım dedin
Lâl eyledin gayrı konuşmaz oldu dilim
Ellerinin bahçesinde umutlar yeşerttim dedim
Beraber sular büyütürüz dedin
Bin yıllık çınar olsa dayanamazdı sen kökünden söküp talan ettin
Yüreğinde aşkı buldum dedim
Şükür et ben ilahi olan vesileyim dedin
Şiirlerimin en güzel satırları sendin
Mecnun olma çöllerde gördüğün aşk değil seraptı dedin
Etme böyle ey yår
Ne vakit nasır tuttu yüreğin
Ben ölüyorum dedim korkma yağmurlara bırakmam
Gelir ben sularım toprağını dedin.