Kanayan Şiiri - İlhami Sidar

Başımı gecenin lacivert yüzüne yasladım
Düşlerimi çiziyorum ayaza
Tenime kök saldı sürgünü
Tutuşan karanfillerin
Yangınını koynumda taşıtorum
Yüzünü saklayan şehirlerin
Peşim sıra faylar devrilip gitmekte
Vuslat bir ömür daha gecikmekte
Dönüşsüz bir yoldayım yapayalnız
Yelesi koluma takıldı rüzgârların
Her kavşakta bir cellat yakıyor ışıklarını
Tiryakisi oldum etimi kanatan dokunuşların

Uzaklara yatırıp gözlerimi
Bir hıçkırık gibi sürdüm peşimden
Çocukların çarmıha gerili düşlerini
Yüzüm acılar eskitiyor
Bir bir çürüyor hançeremde sesler
Uykularım neden örtmüyor beni
Neden kanatıyor yaramı yarım kalan öpüşler
Bir engereğin dudağıma geçirdiği dişlerden
Kanayan ağzımda pıhtılaştı sözcükler
Dilim sonsuz yalnızlığa kilitlendi
Yatağına çekildi kurduğum tüm imgeler

Sağılıp duruyorum
Gecenin lacivert sağanağında
Yıldızlar yanadursun beyhude
Ardımda bıraktığım şehirler
Tufan yüklü bulutlar gibi
Suda yosunum
Sudan yoksunum
Bir çile ki saçlarımda ağarttığım geceler
Aşk yetmez
Sevda yetmez
İnce bir sızıdır
Müptelesı olduğum

Dilimi boşaltıp zemberiğinden
Kimliğimi sordum
Yarasanın kör gözünden
Yağğmurun umarsız çisentisinden
Bir ben kaldım elde
Bir de tütünüm
Acıyla nefesime kardığım
Heyhat
Payıma düşeni aldım
Dilsizlerin budala bakışlarından
Usulca çekildim
Gecenin afyonlu konaklarından