Kanasın Şiiri - Hamit Atay

KANASIN

Kanasın…
Ama öyle bir kanasın ki
sustuğum her kelimeden,
yuttuğum her çığlıktan
damlasın günahın.

Kanasın…
Gecenin tam ortasında
uykuların bölünsün,
adımı anmadan edemediğin
o vicdan yerinden kanasın.

Ben susarken
sen çoğaldın ya içimde,
işte oradan kanasın;
bir bakışın bedeli,
bir terk edişin bedduasıyla.

Kanasın…
Ama kimse görmesin,
benim gibi;
kalabalıklar içinde
yalnız yalnız kanasın.

Yarası sarılmayan anılar
akıtsın seni,
benim yıllardır
kendime akıttığım gibi.

Ve sakın ölme…
Çünkü ölmek kurtuluştur,
sen yaşa;
her gün biraz daha
kanayarak yaşa.

Ben iyileşirim belki,
zamanla, susarak…
Ama sen,
bana yaptıkların kadar
kanasın.

HAMİT ATAY