Kanadı Kırık Mavi Şiiri - Yusuf Berkman

Aramaktan ve umut etmekten yorulur bir süre sonra insan.
Birikir yürüdüğü yolların tozu ayakkabı bağcıklarında,
Ve biraz daha ağırlaşır her adımda omuzlar.
Kışa hazırlanması gibi bir ağacın,
Durağanlaşır insan,
Kapanır içine, kendi yankısından başka ses işitmez olur;
Sonra sadece susar.
​Öyle derin bir susmaktır ki bu,
Sanki dünya bir cam kavanozmuş da,
Biri kapağını sıkıca kapatmış gibi.
Vazgeçer her şeyden;
Yarım kalmış şiirlerden, sabah kahvelerinden,
Andan, zamandan ve o hiç gelmeyecek olandan,
​Yokmuş der büyük sevdalar, zaten hiç de olmadılar.
Birer imla hatasıymış ömrün beyaz sayfalarında aşklar,
Birer serap, birer kalp yanılması...
Umudunda biriktirdiğin o parlak yaşamın
Sadece sıradan olduğunu anlar;
İşte o an, "üstü kalsın" diyerek verdiği o sevgilerin
Akılda kalan son bakışlarında kahrolup delirir,
Ahı düşer yerlere.
​Artık ne gideni bekler, ne de ilkbaharda esecek kokulu bir rüzgârı.
Çünkü artık bilir:
Göğü hırçın martılarla dolu deniz, sadece mavi bir hayal kırıklığıdır,
Ve insan çoğu zaman en çok kendi içine düştüğünde boğulur.
​Masada içilmeyi beklerken soğumuş bir çaydır artık,
Kendi sessizliğinin altını kalın ve siyah çizgilerle çizer.
Kimseler olmaz yanında;
Üflemeden mumu, ışığının yavaş yavaş tükenmesini izler,
Mum söner, dumanı dağılır...
Yalnızlık, en güzel yarımızdır...