Kamçılı Yaramaz Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Benzersiz bir fırtına çıktı;
Şimşekler çakmak çakmaktı;
Sağanakla dereler dağlara taştı.

Kömürcük, ıslakçık, ekşicik;
Doluştular bir kavanoza;
Cansızcıkla ışıkçık da katıldı onlara.

Kocaman mantar tıpayı kapattılar;
Cam şişeye konan mektuplar gibi;
Sessizce coşkun sulara karıştılar.

Aralarına demirciği de almışlardı;
Daldılar derin deniz çukurlarına;
Geriye dönülemeyecek yarınlarına.

Bir amaçları yoktu aslında;
Korkacak bir canları da, belki de;
Kömürcük arıyordu ata elmasını.

Kaynaştılar birbirlerine sıkıca;
Laboratuvar gibi o kavanozda;
Her şey normal şartlar altında.

20 derecede, rüzgarsız, avcısız;
Doğdular küvez gibi okyanusta;
Ne güzel şeydi böyle yaşamak?

Ahtapot yoktu henüz, açacak;
Yaramaz kamçılıydı, bir gün;
Tıpayı açıp kavanozdan kaçacak.

Ne tatlı belalar açtı ne tatlı belalar?
Hem kendi hem de Dünyanın başına;
Derin uykusundan kalkan o kamçılı yaramaz.