İnsanlık denilen güneş kayboldu
Artık bir diyecek sözüm kalmadı
İçimde biriken sitem dağ oldu
Gayrı dayanacak özüm kalmadı
Dün gölgem olanlar bugün el oldu
Gönül bahçem şimdi ıssız çöl oldu
Kirpiklerden taşan yaşlar sel oldu
Şu yalan dünyada gözüm kalmadı
Kimi makam buldu sarhoşa döndü
Kimisi iblisin atına bindi
Nefis rüzgârıyla dostluklar söndü
Tükendi umutlar, çözüm kalmadı
Çıkarlar vefayı pazara attı
Menfaat uğruna dost dostu sattı
Kardeşlik çınarı çamura battı
Şu cihanda tadım tuzum kalmadı
Aynı kandan gelen oldu yabancı
Yürekte dinmiyor kanayan sancı
Hanelere düştü zehirden acı
Yükü taşıyacak azim kalmadı
Hayrullah der dünya bir konak yeri
İyilik yaparsan kalır eseri
Gönül gitmek ister daim ileri
Ömür kervanında hızım kalmadı
Kul Hayrullah
22 Kasım 2026
Kayıt Tarihi : 23.11.2026 00:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


TÜM YORUMLAR (1)