Zaferle çıkardım ben her savaşta
Eski gençliğimde eser kalmadı
On kele alırdım tek bir kılıçla
O eski hâlimden eser kalmadı
Yıllar omuzuma çöktü yokuşta
Gönlümde sabrımdan eser kalmadı
Bir yük taşıdım her adımım taşta
Ne eski sevincim ne hâl kalmadı
Saçlarıma düşen aklar bu kışta
Aynada gördüğüm yüzüm kalmadı
Hatıralar durur paslı sandıkta
Bir gülüşten yana payım kalmadı
Yaralarım sızlar gece ayazda
Sabah umudu içimde kalmadı
Yol biter sanarken kaldım kavşakta
Derman aradığım hekim kalmadı
Bir çift söz bekledim dosttan gardaşta
Kapımı çalacak kimse kalmadı
Ömrüm savrulurken rüzgâr yamaçta
Tutar dal arayan elim kalmadı
Göğsümde taşıdım fırtına yasta
Nice umut söndü, ışık kalmadı
Bir selam bekledim uzak diyarda
Ses veren bir dosttan eser kalmadı
Ömür bir defterdi kapandı basta
Okunmamış nice satır kalmadı
Ne bahar sevincim ne yazım kışta
Avuçta tutacak zaman kalmadı
Sözüm türküm kaldı bu son durakta
Hak bildiğim yoldan dönüş kalmadı
Kul Ortak der sazım yanar ateşte
Bu yolda adımı bilen kalmadı
KUL ORTAK
Baki OrtakKayıt Tarihi : 8.2.2026 21:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!