Kalır Şiiri - Dağlar Özügüç

KALIR

Firkât ile mühürlenir her vuslatın baharı
Gönül, sabr ile yoğrulmazsa har olur kalır

Avlunda savrulurdu kelâmın kefen kokusu
Hatıra, sînesinde girift sır olur kalır

Duvarlar şâhid-i zûr gibi suskun dururken
Âhım, semâya yükselen bir kor olur kalır

Alnımda yazılıdır firkatin nâ-murâd hattı
Taşıyan eğilmez amma yâr olur kalır

Aşk her dem kavuşmakla kemâle ermezmiş
Ayrılık, âşıka giydirilen vakar olur kalır

Bir kez geçilince o eşiğin mahrem eşiği
Ruh, menzil arasa da diyar olur kalır

Kandil misali yanar sînemde eski hatıra
Ne sönmeye kudretim ne nar olur kalır

Levh-i dilime nakşettim ismini ey dilber
Zaman silse dahi hükmü bâkî olur kalır

Yazgı, ketum bir hattat gibi yazar kaderi
Her harfi gönlümde bir hisâr olur kalır

Dağlar der ki bu sevda zayi olmaz âlemde
Aşk, ehl-i gönüllerde yadigâr olur kalır