Kalepark Şiiri - Tuncay Saran

Bir park var kalbimde.
Duvarlarını, sessizliğimin çekilmezliği ile ördüğün.
Bir sen varsın sessizliğimde,
Kalbinin sesini duyamadığım….
Bir sürü çiçek var bahçesinde, ilk tartışmalarımıza şahit olan.
Ve parkta çalan müziğe karışıyor seslerimiz…
Derken saat bire yaklaşıyor
Ve sen gidiyorsun…
Her seferindeki gibi, o lise yollarında kayboluyorsun.
Evet.Yoksun şimdi.
Şimdi belki öğretmenini bekliyorsun sınıfında,
Ama hiç gitmedin aslında benden…
Ben, yollarda yalnızım şimdi ve artık çekilmez olan bu yollar.
Şu anda sen zilin çalmasını bekliyorsun belki,
Ben telefonumun…
Minibüs beklerken bu durakta, onca yabancı, insan arasında şimdi…
Mutluluğumun tek sebebi,
Gömleğimin cebinde duran bu kırmızı kurdelan

İstanbul/Silivri 2001