Kalem Kâğıt Şiiri - Semih Eratlı

Bir kenarda bekliyordu kalem,
Dinliyordu her ne derse elalem.

Sessiz sakin düşünüyordu,
Şükür,
Yok hiçbir gailem.
Yanında siyah, kırmızı arkadaşları,
Rengârenk yoldaşları.
Sadece vardı bir yarası,
Bekliyordu…
Ne zaman gelecek sırası.

Önüne gelsin isterdi,
O bembeyaz dokusu,
Burnuna dolmalıydı,
Kağıdın mis gibi kokusu.

Bir kenarda bekliyordu kalem,
Dinliyordu her ne derse elalem.

Uzundu kalem, inceydi,
Maviydi rengi.
Çok seçici değildi ama;
Bilirdi,
Beyaz bir kâğıttı dengi.
Önünde uzanmalıydı,
Beyaz bir deniz gibi.
O da mutlaka azmalıydı.
Bazen bir aşk şiiri,
Bazen de bir dilekçe yazmalıydı.

Bir kenarda bekliyordu kalem,
Dinliyordu her ne derse elalem.

Beklerken birden bire hissetti,
Hafifçe esen bir yel,
Tam üzerinde durdu,
Kolları manşetli bir el.
Kalem derin bir nefes saldı,
Kolları manşetli el,
Kalemi aldı.

Ne dilekçeydi, ne de bir ağıt,
Ona göz kırptı,
Önünde bembeyaz bir kâğıt.

Çizdi kâğıt üzerini,
Bir adım atmadan geri,
Çizdi hiç durmadan,
Kâğıttaki her yeri.

İşte böyle yazıldı,
Duyguyla dolu bir aşk şiiri.