Kalbin Feryadı Şiiri - Sadık Güler

Özlemimsin…
Hasretliğim, dilimde yasaklığım.
Kendime bile söyleyemediğim
gizli sevdam…
Yüreğimde susmak bilmeyen,
en güzel türküm;
damarlarımda akan kan,
içimi ısıtan,
bir anda üşütenimsin.

Üstüne titrediğim
en nadide çiçeğimken sen,
bir o kadar da benden uzak,
dokunamadığım;
kokun, kokuma karışamayan
yârim gibisin.

Kapılmışken rüzgârına
savrulurum hoyratça,
sensiz, ırak diyarlarda…
Ne kışı bilirim,
ne baharı,
ne yazı…
Sensiz geçiyorken iklimlerim,
bir tusunamiye döner içimdeki fırtına.

Bir bilsen diyorum…
Bir görsen…
kalbin durur,
kalbimin feryatlarına.

Ve yine de susarım…
Sana değmesin diye içimin yangını.
Sözlerim dudaklarımda
kör bir düğüm olur,
yüreğim gizli bir sır gibi
kendi içinde saklar seni.
Belki bilmezsin…
Belki hiç duymayacaksın adımı
ama ben,
ömrümün en sessiz köşesinde
bir tek sana yanarım.
Ne sitemim var,
ne isteğim…
Yalnızca,
içimde sakladığım o derin yerde
bir tek sen kalırsın.