Kalbimle Konuştum Dün Gece Şiiri - Hamit ...

Kalbimle Konuştum Dün Gece

Kalbimle konuştum dün gece,
Sessizliğe bürünmüş bir odada,
Ne ben vardım o eski halimle
Ne de sen, gözlerimin kıyısında...

Bir şey sormadım önce ona,
Sustuğum ne varsa, kendiliğinden döküldü,
Bir zamanlar seni nasıl sevdiğimi
Tane tane anlattı iç çekerek...
Biraz sitemli, biraz kırgın…
Ama hâlâ seninle aynı kalpte yaşar gibi.

“Unuttun mu?” dedim,
Birden hızlandı atışları...
Unutamazmış meğer,
Senin gidişin zamanla yarışırmış
Ama hiçbir saat,
O son bakışını silememiş.

Aklım, her zaman susturur onu.
Ama dün gece,
İzin verdim konuşmasına...
Bensizliğini anlattı,
Bir yangının küllerinde
Senin adını nasıl sakladığını.
Saklamış işte…
Yanmış, ama yine de tutmuş avucunda seni.

“Ben hâlâ seni seviyorum” dedi sonunda,
O an, gözlerimde kırıldı gecenin sessizliği.
Bir zamanlar dua gibi ezberlediğim gülüşünü
Kendime sakladığımı fark ettim.
Ve sustum.
Çünkü sevgi, kelimeleri boğar bazen.
Anlatsan, eksik kalır…
Susarsan, tamam olur.

Sonra seni düşündüm...
Uzak bir şehirde, belki bir yabancının omzunda
Gülüşlerini unutan, gözlerini başka sözlerde gezdiren...
Bense burada,
Her gece yeniden doğan bir acının
Başrolünde, figüran gibi yaşıyorum.

Kalbim, dün gece
Bir mezar taşı gibi konuştu:
“Burada bir aşk gömülü,
Kimse bilmez,
Sadece ben hatırlarım adını...”

Ben de sustum yine...
Çünkü bazen kalbin konuşması yetiyor.
Ağlamak gerekmiyor,
Sadece dinlemek.
Ve kabullenmek.
Biteni...
Bitmeyeni...
Kalanı...
Ve gidemeyeni...

Hamit Atay