Kalbimdeki iz Şiiri - Can Elıf

Aşk üç kelime değildi sadece,
benim için bir eksiklik hiç olmadı.
Tek hecelik bir histi:
“Kal.”

Beş yıl önce
en kırılgan yerimden geçtin,
beni incitmeden,
içime usulca yerleşerek.
O gün
fark etmeden bana güç oldun.

Beş yıl sonra…
Hâlâ oradasın,
ama artık bir sızı değil,
kalbimde sakladığım
en güzel huzursun.

Ben güçlüydüm belki,
ama eksiktim.
Sen geldin,
gücümün adını sevgi koydun.

“Bana bir şey olursa” diye düşündüğüm anlarda
korkmadım aslında…
Çünkü bilirdim;
bir şekilde bulurdun beni,
duyardın, hissederdin.
İçimde
senin bıraktığın o sıcak cesaret vardı.

Özür dilerim…
İnsanı ayakta tutan aileydi, değil mi?
Ama ben
bazen o kalabalığın içinde
kendimi kaybolmuş hissettim.
Yine de içimde
hep sana doğru uzanan bir yol vardı.

Artık gitmem gerekiyor belki…
ama bu bir kaçış değil,
kendimi bulma isteği.

Ve bil ki,
hangi yolda yürürsem yürüyeyim,
sen
o yolun en güzel hissi olarak kalacaksın.

Söyleyemedim belki ama
şimdi bil:
Ben bu hayatta dimdik duruyorsam,
bu biraz da
seni sevmeyi öğrenmiş olmamdan.
sevdiğini bildiğim histi,
çünkü bir kalbe yansırmış insan
farketmeden,

Korkmuyorum artık.
Ne yokluğundan,
ne sessizliğinden,
ne mesafenden,
ne karanlıktan.
Çünkü sen bana
karanlıkta bile sevebilmeyi öğrettin.

Düşerim belki,
ama içimde hep senin izlerinle.
Ve kalkarım,
çünkü sen
bana sevginin en güçlü halini öğrettin.

Ve eğer bir gün
gerçekten bana bir şey olursa…
Bil ki
son nefesimde bile
kalbim seni
en güzel haliyle taşıyordu.