Kalbimde Saklı Kaldı Şiiri - Hamit Atay

KALBİMDE SAKLI KALDI

Kalbimde saklı kaldı adın,
Ne rüzgâr duysun istedim, ne de zaman.
Bir sesin vardı içimde yankılanan,
Susmayı öğretti bana, senin ardından.
Gözlerinde yarım kalan bir ömrüm var,
Ne güzel başlamıştık, kim bilir nerede koptu bahar.
Bir gülüşün yeterdi dünyayı susturmaya,
Şimdi adını anmak bile yakıyor sol yanımı.
Geceler uzun artık, uykular küskün,
Her yıldız bir sitem taşır gökyüzünden.
Sensizliğin kokusu sinmiş yastığıma,
Ne yapsam, hangi sabaha sığınsam, dönmüyor yüzün.
Bir resmin var duvarımda,
Zaman silmiş yüzünü, ama ben hâlâ ezberimdeyim.
O an, elin elimdeyken, dünya durmuştu,
Bir tek biz vardık — şimdi her şey benden gitmiş gibi.
Sakladım seni, kimse bilmesin diye,
Kelimelerim bile kıskanır oldu seni benden.
Bir şiir yazsam, harfleri ağlar,
Bir şarkı söylesem, notalar bile yanar içimden.
Unutmak dedim, unutturmaz kader,
Kalbimde saklı kalan sen,
Her nefeste yeniden doğar.
Bir yanım seni affetmez,
Bir yanım hâlâ seni arar.
Bazen bir sokak köşesinde duyarım sesini,
Bazen bir rüya dokunur saçlarıma,
Uyanırım, sanki az önce geçmişsin yanımdan,
Ama hep bir “keşke” kalır dudaklarımda.
Anılar küllenir mi, bilmem,
Ama ben seni küllerin altına gömemedim.
Ne kadar uzak olsan da,
Kalbimin bir yerinde hâlâ senin adınla çarpar her şey.
Kalbimde saklı kaldı…
Bir sır gibi, bir dua gibi,
Bir daha kimse bilmesin istedim seni.
Çünkü sevdim ben seni,
Sessiz, derin ve sonsuza dek.
Hamit Atay