Kalbim Senınle Şiiri - Nurgül Ankara

KALBİM SENİNLE...

Tenim uzaklarda, yollar yorgunu,
Ruhumun limanı, durağı sensin.
İçimde dinmeyen sevda vurgunu,
Gönlümün en sıcak kucağı sensin.

Biliyorum, sende aynı fırtına,
Gözlerin dalıp da bakar yarına.
Senin de yüreğin yaslı yanıma,
Beni sevişin ki, bedel bir ömre...

Öyle çok özledim, her zerre sızlar,
Her nefes adını ruhuma gizler.
Seni öyle ister, seni sayıklar;
Yüreğim kor olur, ateşdeyim ben.

Zaman bir değirmen, ömrü öğütür,
Hasretin köz olur, beni büyütür.
Bir tatlı gülüşün cihanı tutar,
Gözümün feri sen, ışığı sensin.

Gurbet dediğin ne? Bir kuru ekmek,
Zordur senden ayrı tek nefes almak,
İbadet gibidir yolunu beklemek,
Başımın tacı sen, merhemi sensin.

Ömür biter amma bitmez bu sevda,
Son durağım sensin, sonum, son veda.
Her anım seninle, her dert, her eda,
Bu candan öteye, bir tek sen varsın.

İsterim bu dünya seninle dursun,
Her zerrem, her anım seninle olsun.
Adınla başlasın, adınla bitsin;
Seni seviyorum deli, hem de delice...

"Adam" dediğimde sarsılır yerler,
Sana olan aşkım dillerde ezber.
Gönlüm sendedir, kalbim seninle;
Bu canın sahibi sen, gerçeği sensin.

Nurgül Ankara