Kalbe Düşen Cemre -ilk Aşk Şiiri - Can Elıf

Cemre derler;
önce havaya düşer,
sonra suya,
en son toprağa…
Kimse söylemez,
bazı cemreler yıllar sonra
bir insanın kalbine düşer.

Benimki sen oldun.

Karlı suyu köyünde,
ellerimin üşüdüğü o sabahlarda
nergis kokusu karışırdı rüzgâra,
ben o zaman anlamazdım—
bahar mı geliyordu,
yoksa sen mi içime düşüyordun.

Kalbim o günlerde
daha başka atardı,
nefes almak bile
sanki senden izin alırdı.

Sonra anladım,
geç oldu—
sen kalbime değil,
ömrüme iliklenmişsin.

Kaç gece geçti üstümden
ışığı unutarak,
kaç sabah doğdu da
ben görmedim,
bilmiyorum…

Ama şunu biliyorum:
İnsan herkesten vazgeçer de
bir senden vazgeçemez.

Ben kendimden geçtim,
yıllar sustum içimde,
ama sensiz kurulan hiçbir hayat
yerini bulmadı.

Çünkü bazı cemreler
bir kez düşer kalbe,
ve bir daha
hiç gitmez.