Dost bildiğim can evimi yıktı
Sözü baldı, içi zehir çıktı
Hak yolunda yürürken şaştı
Beni en çok dostlarım yaktı
Bir ben miyim yanan bu cihanda
Dünya denen köhne handa
Derman kalmadı artık canda
Adım kaldı yazılı fermanda
Yol uzun, yük ağır sırtımda
İnancım mühürlü alnımda
Can dediklerim bekler pusuda
Dost gözüken düşmanlar karşımda
Mal da yalan, can da yalan
gün gelir hepsi olur talan
Pir’im dediğim bu meydanda
Bir adındır geriye kalan
Kayıt Tarihi : 10.2.2026 01:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!