Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sessizlik... En derin yaradır belki de... Sessiz kalan için de... Ses bekleyen için de... Kimbilir hangi zamanda ses verecek... Onarmaya vakit olur mu, tren kalkmış olur mu... Bilinmez... Yüreğine sağlık Can Serap Bacım... Selamlar...
ne vakittir bu vakit,
neye gebe zaman...
kime sorulur ki bu soru...
sussun kelimeler,
Harika kutlarım sizi
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta